दक्षिण कोरियामा पहिलो पटक पाइला टेक्दा, नेपालमा कहिल्यै अनुभूत नगरेको चिसो हावा र कठ्याङ्ग्रिने जाडोले मलाई स्वागत गर्यो। मोटो लुगा लगाउँदा पनि शरीरभित्रसम्म चिसो पसिरहेको अनुभूति हुन्थ्यो। त्यो जाडो केवल मौसमसँग सीमित थिएन; नयाँ देश, नयाँ भाषा र अपरिचित जीवनसँग जोडिएको मानसिक चिसोपन पनि त्यत्तिकै गहिरो थियो।
तर समयको क्रमसँगै तातो कफी र दक्षिण कोरियाली घरको ओन्डोल प्रणालीले शरीर मात्र होइन, मन पनि न्यानो बनाउँदै लग्यो। जाडोसँग संघर्ष गर्नुभन्दा त्यसलाई बुझ्दै स्वीकार गर्ने जीवनशैली मैले यहीँ सिकेँ। यस प्रक्रियामा दक्षिण कोरियाली समाजले मौसमअनुसार अपनाउने व्यावहारिक जीवन पद्धतिलाई नजिकबाट बुझ्ने अवसर प्राप्त भयो।
दक्षिण कोरियाली खानासँगको पहिलो भेट पनि सहज थिएन। अपरिचित सामग्री, फरक स्वाद र अनौठो पाकशैलीका कारण प्रारम्भमा समायोजन गर्न कठिनाइ भयो। तथापि, समय बित्दै जाँदा ती स्वादहरु परिचित बन्दै गए। विभिन्न दक्षिण कोरियाली परिकारहरु स्वाद लिँदै जाँदा नयाँ सांस्कृतिक अनुभूति प्राप्त भयो। विशेष गरी कोरियनहरु एउटै टेबलमा बसेर भोजन गर्ने संस्कृतिले गहिरो प्रभाव पारेको छ। यहाँ भोजन केवल पोषणको साधन मात्र नभई, मानिसहरुबीच संवाद, आत्मीयता र सामाजिक सम्बन्ध सुदृढ गर्ने माध्यमका रुपमा स्थापित रहेको पाइन्छ। यसबाट दक्षिण कोरियाली समाजको मानवीय न्यानोपन र सामाजिक एकतालाई नजिकबाट अनुभूत गर्न सकियो।
दक्षिण कोरियामा अध्ययनलाई निरन्तरता दिन आर्थिक पक्ष ठूलो चुनौतीको रुपमा उभियो। त्यस कारण कलास नभएको समय र सप्ताहन्तमा रेस्टुरेन्टमा काम गर्ने, उत्पादनमूलक उद्योगमा श्रम गर्ने तथा धार्मिक संस्थामा सेवा प्रदान गर्ने जस्ता विविध कार्यमा संलग्न हुनुपर्यो। यी अनुभवहरुले केवल आर्थिक सहायतामात्र प्रदान गरेनन्, बरु दक्षिण कोरियाली समाजभित्र प्रवेश गरी त्यसको कार्यसंस्कृति र सामाजिक संरचना बुझ्ने अवसर पनि प्रदान गरे।
यसै क्रममा विदेशी कल्याण केन्द्रमा परामर्शदाताको भूमिकामा कार्य गर्ने अवसर प्राप्त भयो। उक्त कार्यले आप्रवासीहरुले सामना गर्ने तलबसम्बन्धी समस्या, सेवानिवृत्ति लाभको अन्योल, औद्योगिक दुर्घटनाबाट उत्पन्न पीडा जस्ता यथार्थ अवस्थाहरु नजिकबाट बुझ्न मद्दत गर्यो। ती अनुभवहरुले म स्वयंले भोगेको परदेशी जीवनको संघर्षलाई पुनः स्मरण गराए। प्रवासीहरुलाई दक्षिण कोरियाली समाजमा थप सहज र सुरक्षित रुपमा समायोजन गर्न सहयोग गर्न सक्नु अत्यन्तै अर्थपूर्ण र सन्तोषदायी अनुभूति रह्यो।
व्यक्तिगत जीवनमा भने भिसा विस्तार तथा स्थायी निवास अनुमति प्राप्त गर्ने प्रक्रिया अत्यन्त जटिल र मानसिक रुपमा बोझिलो रह्यो। आवश्यक कागजातहरुको तयारी, प्रशासनिक प्रक्रिया र अनिश्चित भविष्यप्रतिको चिन्ताले धेरै चुनौतीहरु उत्पन्न गर्यो। तथापि, वरपरका सद्भावपूर्ण व्यक्तिहरुको सहयोग र प्रोत्साहनका कारण ती सबै प्रक्रियाहरु सफलतापूर्वक सम्पन्न गर्न सकियो। यस अनुभवले भविष्यमा आइपर्ने चुनौतीहरुलाई सकारात्मक दृष्टिले ग्रहण गर्ने मानसिक दृढता विकास गर्यो।
स्थायी निवास अनुमति प्राप्त गरेपछि जीवनमा स्थिरता मात्र होइन, सामाजिक उत्तरदायित्वको अनुभूति पनि थप गहिरो भयो। अब मेरो दृष्टि व्यक्तिगत सुरक्षामा सीमित नरही, प्रवासी समुदाय र उनीहरुको परिवारप्रति दीर्घकालीन योगदान दिने दिशामा केन्द्रित हुन थालेको छ। ठूला योजना निर्माण गर्दै, प्रवासी समाजको सशक्तीकरणमा भूमिका निर्वाह गर्ने लक्ष्य स्पष्ट बन्दै गएको छ।
आज म नेपाल र दक्षिण कोरिया बीचको एउटा सांस्कृतिक साँघुको भूमिकामा उभिएको अनुभूति गर्दछु। दुई समाज र दुई संस्कृतिको बीचमा रहेर प्रवासी जीवनलाई बुझ्ने, सम्मान गर्ने र जोड्ने यात्रामा निरन्तर अग्रसर छु। यो यात्रा सरल थिएन, तर प्रत्येक कठिन क्षणले मलाई अझ सबल बनायो। अब यही मार्गमा अघि बढ्दै, अझ धेरै मानिसहरुको जीवनमा आशा, विश्वास र मानवीय न्यानोपन फैलाउने उद्देश्यका साथ जीवन यापन गर्ने संकल्प लिएको छु।
